تماس   آشنایی    مقاله    گفت‌وگو‌    صفحه‌ی نخست‌ 
 
 

شما یک اصل دموکراتیک بیاورید که آدم مجبور باشد به همه‌ی سؤالها جواب دهد
«در حاشیه‌ی جلسه‌ی سخنرانی اکبر گنجی در لندن»

جمعه، چهاردهم جولای امسال به دعوت «مدرسه‌ی آسیایی ـ افریقایی دانشگاه لندن (SOAS)»، «سازمان عفو بین‌الملل (Amnesty International)» و انجمن سخن، جلسه‌ی سخنرانی و پرسش و پاسخی برای اکبر گنجی در شهر لندن تدارک دیده شده است.

حضور من به عنوان یک روزنامه‌نگار در این جلسه، بررسی و تحلیل مبانی نظری و اعتقادی اکبر گنجی نسبت به مقولات حقوق بشر و دموکراسی نیست و حتا قصد ندارم فراخوان و اعتصاب غذایی که ایشان برای آزادی تعدادی از زندانیان سیاسی ایران برپا داشته‌اند را زیر ذره‌بین قرار دهم.

آمده‌ام تا از نزدیک شاهد باشم که آیا مقالاتی که تاکنون در نقد اکبرگنجی نگاشته شده «پیشداوری»های دوستانمان بوده که مبنای سیاسی داشته است و یا اینکه اکبرگنجی واقعاً عزم را جزم کرده تا بر دالان‌های هزارلا و تو در توی تاریخ کشورمان نور معرفت بتاباند. آمده‌ام از نزدیک شاهد روشنگری‌های او نسبت به شش سال آغازین انقلاب ایران باشم که خود ایشان در مصدر کار بوده است.

از این روی این گزارش تلاش و «صداقت» اکبرگنجی را در مواردی که ذکرش رفت، در برخواهد گرفت. برای این کار سعی خواهم کرد که تمام مشاهداتم را حتی‌الامکان مستند و ضبط شده داشته باشم تا خواننده‌ای که در جلسه حضور ندارد، بتواند از کم و کیف آن با خبر شود.

 

از بیرون سالن سخنرانی شروع می‌کنم. سالن اجتماعات «برونای گالری» دانشگاه لندن جای سوزن انداختن ندارد. جمع‌های مختلف مشغول بحث و تبادل نظر هستند. سعی می‌کنم با استدلال جوان‌ترها آشنا شوم. با شرکت در چند جمع مختلف درمی‌یابم که دو دیدگاه نسبت به اکبر گنجی و در رابطه با سفر وی به خارج عمومیت بیشتری دارد؛ اقلیتی، سفر وی را بخشی از سناریوی رژیم اسلامی ارزیابی می‌کند و براین باور است که رژیم با این ترفند، قصد دارد آخرین سنگر و پایگاه اپوزسیون سرنگونی طلب را که همانا مقوله‌ی زندان و زندانی سیاسی‌ست، تصاحب کند. این دیدگاه معتقد است که اصولاً نظام زندان و شکنجه و اعدام زندانیان سیاسی در ایران، معلول عملکرد افرادی نظیر اکبرگنجی بوده است.

نگرش دیگر، اکبرگنجی را بخشی از واقعیت مردم و مبارزه‌ی ایشان در طول سالهای گذشته ارزیابی می‌کند و براین باور است که وی را باید سمبل این مبارزات دانست و به عنوان رهبر و راه‌گشای به وی اقتدا کرد.

چنانچه گفتم طرفداران اکبرگنجی در جلسه‌ی چهاردهم جولای (لندن) در اکثریت مطلق قرار دارند: تعدادی از این طیف را از راه دور می‌شناسم؛ آنان چهره‌های آشنایی برای جلسات سیاسی این شهر بوده‌اند. ربع ساعتی که صرف مرتب کردن این پازل می‌شود، جمع‌بندی زیر به دست می‌آید: غیر از نیروهای از طیف سازمان فدایی (اکثریت) و افرادی که در گذشته و حال با حزب توده‌ی ایران فعالیت می‌کرده‌اند، چهر‌ه‌های شناخته شده‌ای از طرفداران «دوم خرداد» در خارج کشور نیز به چشم می‌خورند. بخش اعظم طرفدارهای اکبرگنجی (به قول خودشان) کسانی بوده‌اند که کمتر در اجتماعات سیاسی خارج کشور حضوری داشته‌اند. اغلب اینان به ایران رفت و آمد می‌کنند و همین موضوع باعث شده بود تا از فیلمبرداری کردن در سالن احساس ناخوشایندی داشته باشند.

به این دسته باید گروه دیگری را هم اضافه نمود: افرادی که در سالهای نه چندان دور از فعالین سیاسی و مخالفین سرسخت جمهوری اسلامی به شمار می‌رفته‌اند. برخی از ایشان را سالها بود در گردهمایی‌های سیاسی (و حتا غیرسیاسی) ملاقات نکرده بودم.

 

در طیف مخالفین اکبرگنجی می‌توان از فعالین حزب کمونیست کارگری ایران، حزب حکمتیست، هواداران چریک‌های فدایی خلق و معدود نیروهای مستقل سیاسی نام برد. با این حال سکان مخالفت با اکبرگنجی و افشاگری برعلیه او و رژیم اسلامی همچنان در دست حسن جداری، چهره‌ی آشنا و فعال سیاسی مقیم لندن است.

 

قبل از وارد شدن به سالن سخنرانی کم‌کم به این نتیجه می‌رسم که تقریباً کسی نیامده پرسشی طرح کند، دانسته‌ای بردانسته‌هایش اضافه کند و یا بخواهد گوشه‌ی تاریکی از تاریخ کشورمان روشن شود. اکثر اظهارنظرها، عصبیت‌ها و پافشاری‌های غیرمستدل در بیرون سالن این را می‌رساند که حضور این جمعیت چند صد نفره، قبل از هر چیز در جهت نفی یا اثبات افراد و رویدادها باید باشد. به زبانی جمعیت شرکت کننده از قبل تصمیم خود را گرفته است. بنابراین باید در کارناوالی شرکت کنیم که به جای پرسش و پاسخ، و بحث و استدلال، شاهد قدرنمایی این دو طیف با یکدیگر در سالن سخنرانی باشیم. از خود می‌پرسم: اکبرگنجی در کجای این معادله قرار خواهد گرفت؟

*       *       *

 

برای بار دوم در یک سال گذشته شعر «آی آدم‌ها» بخش معرفی اکبرگنجی را به عهده می‌گیرد: صدای احمد شاملو و عکس‌هایی از اکبرگنجی. بار نخست، شیرین عبادی این وظیفه را در غیاب «روزنامه‌نگار زندانی» برعهده داشت.

«اَن هنسون» از سازمان عفو بین‌المللی اولین سخنران است که در سخنرانی کوتاهش به شرح مبارزات مردم و سابقه‌ی آشنایی‌اش با اکبرگنجی می‌پردازد.

سپس، شعری از سیمین بهبهانی که در وصف اکبرگنجی سروده شده، با صدای شاعر پخش می‌شود. پس از آن، ده دقیقه را به ابراهیم نبوی اختصاص می‌دهند تا وی دوباره موضوع‌ها و مباحث جدی جامعه‌مان را با زبان «طنز» بازگو کند. ابراهیم نبوی اظهار می‌دارد که امروز (جمعه) ساعت دو بعد از ظهر ویزای انگلیس را با عجله گرفته، امّا از برنامه‌ی سخنرانی اطلاعی نداشته است!

پس از ابراهیم نبوی، نوبت به اکبرگنجی می‌رسد تا در سخنرانی‌اش مباحثی از مفهوم حقوق بشر و دموکراسی را مورد توجه قرار دهد. ایشان در شروع سخنرانی‌اش می‌گوید: «سعی می‌کنم سخنرانی کوتاهی داشته باشم [تا] اگر پرسشی بود پاسخ دهم».

 

پس از سخنرانی اکبرگنجی، نزدیک به پانزده نفر برای طرح پرسش‌ها و نقطه‌نظرهایشان ثبت نام می‌کنند. تعداد متقاضیان به مراتب بیشتر است، امّا مسئول جلسه به همین تعداد بسنده می‌کند. با این حال تعدادی از افرادی که ثبت نام کرده‌اند موفق به طرح پرسش‌هایشان نمی‌شوند.

در وقت پرسش و پاسخ، اولین نوبت به فردی داده می‌شود که خود را «کیوان جاوید» معرفی می‌کند. او که یکی از زندانیان سیاسی (سابق) بوده به شرح دستگیری خود و سپس به توضیح گوشه‌ای از فجایعی که در زندانهای جمهوری اسلامی شاهدش بوده می‌پردازد و درباره‌ی مسئولیت اکبرگنجی در نهادهای امنیتی، نظامی در آن دوره سؤال می‌کند. اظهارنظر او بارها با اعتراض و همهه‌ی جمعیت شرکت کننده قطع می‌شود. یکی ـ دوباری هم از طرف عده‌ی قلیلی مورد تشویق قرار می‌گیرند. کیوان جاوید در انتها تأکید می‌کند: «اکبرگنجی اگر بخواهد از طرف اپوزسیون آزادیخواه پذیرفته شود باید از مردم ایران و از خانواده‌های زندانیان سیاسی معذرت بخواهد».

شرکت کننده‌ی دیگری، آقای «الف» با استناد به «آیین زرتشت»، «دموکراسی دینی» را مفهومی متناقض ارزیابی می‌کند و سپس با قرائت آیه‌هایی از قرآن، برگهایی از کتاب مسلمانان را پاره می‌کند.

 

در جایی ایستاده‌ام که فردی مشغول فیلمبرداری از جلسه است. دوربین او در این هنگام به صورت اکبرگنجی زوم می‌شود. از صفحه‌ی مانیتور به صورت او خیره می‌شوم. احساس رضایتی که در چهره‌ی او می‌بینم، قابل کتمان کردن نیست. آیا او سوژه‌ی خوبی را پیدا کرده تا برای مدتی پیرامون آن مانور دهد و از پاسخ دادن به پرسش‌های مطرح شده طفره رود؟

از خود می‌پرسم: آخر ما تا به کی می‌خواهیم مخالفت یا موافقت‌هایمان را با منطق و استدلال بیگانه نگاه داریم؟ چند بار باید از یک سوراخ گزیده شویم و دوباره تا کمر در تاریکی فرو رویم؟

 

در این بخش دوباره به اکبرگنجی اجازه‌ی صحبت داده می‌شود. ایشان اظهارنظرهای دو شرکت‌کننده‌ی قبلی را خارج از موضوع سخنرانی برآورد می‌کند و اظهار می‌دارد: «شما اگر دوست دارید جلسه‌ای بگذارید با موضوع دیگری، بیایید اعلام کنید، بگویید آقا در فلان روز، فلان ساعت، فلان جلسه را می‌گذاریم، موضوعش هم این است. بیایید روی این موضوع صحبت کنید. هر که دوست داشت می‌آید، هر که دوست نداشت نمی‌آید...»

از خود سؤال می‌کنم: آیا واقعاً اکبرگنجی در چنین جلساتی شرکت می‌کند و به پرسش‌های مردم پاسخ می‌دهد؟ می‌گویم: او که در تمام مصاحبه‌هایی که در یک ماه گذشته با او انجام شده، از پاسخ دادن به پرسش‌های مربوط به سالهای آغازین انقلاب و مسئولیت‌های خود طفره رفته است، این پیشنهاد، چه معنی و مفهومی می‌تواند داشته باشد؟ آیا حواله دادن به سراب را می‌ماند و آدرس خانه‌ای را می‌دهد که هرگز ساخته نخواهد شد؟

اکبرگنجی ادامه می‌دهد: «... این زبان را باید ما جدی‌اش بگیریم. فکر می‌کنم که در این استفاده از زبان باید یک مقدار مسئولیت بشناسیم. این که فکر کنیم خرج زبان و صحبت کردن اصلاً مهم نیست. من خدا شاهد است نمی‌خواهم به هیچکس اهانت بکنم... ولی ببنید ما موقعی که می‌رویم صحبت کنیم (نامفهوم) هر چه دلمان می‌خواهد می‌گوییم، با هر لحنی، داد می‌زنیم، عربده می‌کشیم، فریاد می‌زنیم، فحش می‌دهیم به هر کی دلمان بخواهد، این به نظرمان دموکراسی را می‌شود درست کرد...»؟

صحبت‌های اکبرگنجی (پاسخ به پرسش‌های مردم) پایانی برایش متصور نیست. او توپی را برداشته و در زمین مخالفین انداخته و آنها را به بازی گرفته است. جمعیت کف می‌زند؛ او درس اخلاق می‌دهد، جمعیت تشویق می‌کند، او از بی‌حاصل بودن بی‌احترامی به کتابهای مارکس و انجیل و کتاب «شاهنشاه آریامهر» صحبت می‌کند، جمعیت دوباره تشویق می‌کند؛ خلاصه از همه چیز و همه جا سخن گفته می‌شود الا به پرسشی‌هایی که با او در میان گذاشته شده است.

 

بالاخره یک ساعت تعیین شده مربوط به بخش «پرسش و پاسخ» به سر می‌رسد. در این فاصله تعداد دیگری فرصت یافتند با شرح گوشه‌هایی از تجربه‌های خود از زندان جمهوری اسلامی، دوران انقلاب و سرکوب مردم، پرسش‌هایی را با اکبرگنجی در میان بگذارند. شلوغی جلسه، و اصرار و پافشاری کسانی که پرسش‌های متفاوتی با اکبرگنجی در میان گذاشته بودند، باعث می‌شود این اظهار نظر هم از آقای گنجی شنیده شود:

  شما یک اصل دموکراتیک بیاورید که آدم مجبور باشد به همه‌ی سؤالها جواب دهد.

*       *       *

 

جلسه به پایان می‌رسد، بی‌آنکه توانسته باشم پاسخ بخشی از پرسش‌هایم را یافته باشم. به گمانم تنها راه باقیمانده، گفتگو با اکبرگنجی است. با ضبط صوت دستی به سراغ ایشان که در اطاق کوچکی در مجاور سالن سخنرانی است می‌روم تا هم «حرمت زبان» را داشته باشم و هم پیشنهادم را با ایشان در میان بگذارم:

 

* آقای گنجی، شما گفتید یک روزنامه‌نگار هستید، من هم یک روزنامه‌نگارم. به شما بگویم که آمدن شما را به خارج کشور از روز اول تعقیب کرده‌ام تا به امروز. آن‌چه که برایم معلوم شده، شما بخشی از پرسش‌هایی که مربوط به یک دوره‌ی شش ساله از شروع انقلاب است را با زیرکی شاید «روزنامه‌نگاری» پاسخ نداده‌اید. از آنجا که شما در برنامه‌ی امشب پیشنهاد برگزاری جلسه بحث و طرح سؤال را دادید، اگر این پیشنهاد را همین حالا با شما در میان بگذارم، چه پاسخی به آن می‌دهید؟

ـ اولاً، چند بار که تا به حال اینها [جلسه‌ی پرسش و پاسخ] گذاشته‌اند، آزاد بوده، یعنی مؤسسه‌ی روزنامه‌نگاران خارجی انگلیس، پریروز مصاحبه گذاشته بود و کلی ایرانی بود که سؤال کردند. من هر جا می‌روم، همه [چیز] آزاد است. ما جایی که محرمانه است که نمی‌رویم...

* این قبیل برنامه‌ها و مصاحبه‌ها تا جایی که من می‌دانم پلاتفرمی است برای «غیر ایرانیان»، و برای اهدافی معین. اتفاقاً برنامه‌ی امروز را هم من این‌گونه ارزیابی می‌کنم...

ـ نه، نه! نیمی از جلسه ایرانی بودند.

* به هر حال آقای گنجی، دلیل پیشنهادی که با شما در میان گذاشتم برمی‌گردد به یک برهه‌ی معین از تاریخ ایران، و برهه‌ای از زندگی اجتماعی شخص شما. در این رابطه، پرسش‌هایی که تاکنون با شما در میان گذاشته شده، هیچ پاسخی به آنها نداده‌اید...

ـ کدام دوره؟

* دوره‌ی سال 57 تا 63 و از سال 63 تا سال 68، که فعالیت‌ها و مسئولیت‌های شما را در حاکمیت جمهوری اسلامی در برمی‌گیرد. در این باره پرسش‌های بی‌شماری مطرح شده که به آنها پاسخ نداده‌اید.

ـ مثلاً چه بگویم؟ وقتی طرف می‌گوید شما فلان هستی.

* بله، برخی سؤال می‌کنند، برخی هم تهمت می‌زنند. رادیو امریکا و آلمان و دیگران که به شما تهمتی نزدند. سؤالهایی کردند که هیچکدامشان را جواب ندادید...

ـ اغلب تهمت می‌زنند، می‌گویند پریروز جنایت کرده‌ای! خب حالا جواب بده.

* یعنی تمام سؤالهایی که از شما پرسیده شده، این‌طور بوده؟ به شما تهمت زده شده؟

ـ من به شما می‌گویم: شما جنایتکار بوده‌ای، به من جواب بده.

* (با خنده) دوباره که سعی می‌کنید آدمها را بدهکار کنید! چرا از پاسخ دادن طفره می‌روید؟

ـ ببنید! من که شما را نمی‌شناسم، مثلاً می‌گویند این آقای [...] در دهه‌ی چهل جنایتکار بوده، باید جواب ندهد. چه‌جوری ایشان باید جواب دهد؟ باید یک راهی نشان بدهید دیگر...

* درست می‌گویید، باید راهی نشان داد. حتماً با من باید موافق باشید که ممکن است آقای [...] در دهه‌ی چهل واقعاً جنایتکار بوده باشد. تنها راهی که به نظر من می‌رسد گفتگویی است که طرفین قواعد بازی را رعایت کنند. امّا شما در مصاحبه‌هایی که تاکنون با رادیوهای مختلف داشته‌اید، قواعد بازی را رعایت نکرده‌اید و بهتر گفته باشم دوستانی که با شما گفتگو کرده‌اند آنقدرها در کارشان توجیه نبوده‌اند که پی پرسش‌هایشان را بگیرند. از این رو پیشنهاد گفتگویی با شما را در میان...

 

در این مرحله سخنگوی انجمن سخن با کنار زدن اطرافیان از ادامه‌ی گفتگوی اکبرگنجی با من جلوگیری می‌کند. ایشان اکبرگنجی را به گوشه‌ای می‌برد و با اینکه اصرار دارم که آخرین پرسش‌ام، که همانا پیشنهاد گفتگو با اکبرگنجی است، به پاسخ قطعی برسد، امّا آقای گنجی را از پاسخ دادن منع می‌کند.

 

به هر حال، حتا اگر این دخالت‌گری غیردموکراتیک سخنگوی انجمن سخن در میان نبود، بعید می‌دانستم که آقای گنجی در گفتگویی شرکت کند که پاسخگوی برخی از عملکردهای خود در سالهای آغازین انقلاب ضد سلطنتی ایران باشد. به گمان من زمانی آقای اکبرگنجی، و اصولاً تمام فعالان و رهبران سیاسی جامعه‌ی ما پاسخگوی ادعاها و اعمال سیاسی خود خواهند بود که با یک خواسته همگانی و عمومی در این زمینه روبرو باشند. تا آن زمان شناخت سره از ناسره کار بسیار دشواری خواهد بود و اوضاع ما از اینی که هست بهتر نخواهد شد.   

 

«15 جولای 2006»    

*       *       *

 


«او»؛ رفت که رفت...


«اپوزسیون» و نقش آن در تشکیل و تداوم حکومت اسلامی ایران
(جمع بندی پروژه)


«اپوزسیون» و نقش آن در تشکیل و تداوم حکومت اسلامی ایران (4)
بحران اپوزسیون؛ کدام بحران ؟


«اپوزسیون» و نقش آن در تشکیل و تداوم حکومت اسلامی ایران (3)
(بازگشت مخالفان حکومت اسلامی به ایران؛ زمینه ها و پیامدها)


«اپوزسیون» و نقش آن در تشکیل و تداوم حکومت اسلامی ایران (2)
(پروژۀ هسته ای رژیم ایران؛ مذاکره با غرب، نتایج و عواقب)


«اپوزسیون» و نقش آن در تشکیل و تداوم حکومت اسلامی ایران (1)
«مرجع تقلید»؛ نماد «از خودبیگانگی»


اوراسیا؛امپراطوری روسیه و حکومت اسلامی ایران
گفتگو با »سیروس بهنام»


انتقاد به «خود» مان نیز!؟
گفتگو با کریم قصیم


به گفته ها و نوشته ها شک کنیم!


استبداد سیاسی؛ فرهنگ استبدادی، انسان استبدادزده
(مستبد و دیکتاتور چگونه ساخته می شود)

گفتگو با ناصر مهاجر


کشتار زندانیان سیاسی در سال 67؛ جنایت علیه بشریت
(در حاشیه کمپین «قتل عام 1988»)

گفتگو با رضا بنائی


رأی «مردم»، ارادۀ «آقا» و نگاه «ما»
(در حاشیه «انتخابات» ریاست جمهوری در ایران)


جبهه واحد «چپ جهانی» و اسلامگرایان ارتجاعی
گفتگو با مازیار رازی


«تعهد» یا «تخصص»؟
در حاشیه همایش دو روزه لندن

گفتگو با حسن زادگان


انقلاب 1357؛ استقرار حاکمیت مذهبی، نقش نیروهای سیاسی
گفتگو با بهروز پرتو


بحران هویت
گفتگو با تقی روزبه


چرا «تاریخ» در ایران به اشکال تراژیک تکرار می شود؟
گفتگو با کوروش عرفانی


موقعیت چپ ایران در خارج کشور (2)
گفتگو با عباس (رضا) منصوران


موقعیت «چپ» در ایران و در خارج کشور(1)
گفتگو با عباس (رضا) منصوران


انشعاب و جدایی؛ واقعیتی اجتناب ناپذیر یا عارضه ای فرهنگی
گفتگو با فاتح شیخ


بهارانه
با اظهارنظرهایی از حنیف حیدرنژاد، سعید افشار


مصاحبه های سایت »گفت و گو» و رسانه های ایرانی
و در حاشیه؛ گفتگو با سیامک ستوده


بن بست«تلاش های ایرانیان» برای اتحاد؟!
(در حاشیه نشست پراگ)

گفتگو با حسین باقرزاده


اتهام زنی؛ هم تاکتیک، هم استراتژی
(در حاشیه ایران تریبونال)

گفتگو با یاسمین میظر


ایران تریبونال؛ دادگاه دوم
گفتگو با ایرج مصداقی


لیبی، سوریه... ایران (2)
گفتگو با مصطفی صابر


لیبی، سوریه... ایران؟
گفتگو با سیاوش دانشور


مقوله «نقد» در جامعه تبعیدی ایرانی
گفتگو با مسعود افتخاری


در حاشیه نشست پنج روزه
(آرزو می کنم، ای کاش برادرهایم برمی گشتند)

گفتگو با رویا رضائی جهرمی


ایران تریبونال؛ امیدها و ابهام ها
گفتگو با اردوان زیبرم


رسانه های همگانی ایرانی در خارج کشور
گفتگو با رضا مرزبان


مستند کردن؛ برّنده ترین سلاح
گفتگو با ناصر مهاجر


کارگران ایران و حکومت اسلامی
گفتگو با مهدی کوهستانی


سه زن
گفتگو با سه پناهندهٔ زن ایرانی


بهارانه؛ تأملی بر «بحران رابطه» در جامعه تبعیدی ایرانی
گفتگو با مسعود افتخاری


صرّاف های غیرمجاز ایرانی در بریتانیا


اتحاد و همکاری؛ ‌چگونه و با کدام نیروها؟
گفتگو با تقی روزبه


پوشه های خاک خورده(۵)
مافیای سیگار و تنباکو


پوشه‌ های خاک خورده (۴)
دروغ، توهم؛ بلای جان جامعه ایرانی


«چپ ضد امپریالیسم» ایرانی
گفت‌وگو با مسعود نقره‌کار


حمله نظامی به ایران؛ توهم یا واقعیت
گفتگو با حسین باقرزاده


پوشه های خاک خورده(۳)
تلّی از خاکستر- بیلان عملکرد فعالان سیاسی و اجتماعی


پوشه های خاک خورده (۲)
پخش مواد مخدر در بریتانیا- ردّ پای رژیم ایران


پوشه های خاک خورده (۱)
کالای تن- ویزای سفر به ایران


... لیبی، سوریه، ایران؟
گفتگو با فاتح شیخ


هولیگان های وطنی؛ خوان مخوف


زندان بود؛ جهنم بود بخدا / ازدواج برای گرفتن اقامت
گفتگو با «الهه»


فکت، اطلاع رسانی، شفاف سازی... (بخش دوم)
گفتکو با کوروش عرفانی


فکت، اطلاع رسانی، شفاف سازی؛ غلبه بر استبداد (بخش اول)
گفتگو با کوروش عرفانی


حکومت استبدادی، انسان جامعه استبدادی
گفتگو با کوروش عرفانی


چرا حکومت اسلامی در ایران(۳)
گفتگو با «زهره» و «آتوسا»


چرا حکومت اسلامی در ایران (۲)
گفتگو با مهدی فتاپور


چرا حکومت اسلامی در ایران؟
گفتگو با علی دروازه غاری


رخنه، نفوذ، جاسوسی (۲)
گفتگو با محمود خادمی


رخنه، نفوذ، جاسوسی
گفتگو با حیدر جهانگیری


چه نباید کرد... چه نباید می کردیم
گفت و گو با ایوب رحمانی


پناهجویان و پناهندگان ایرانی(بخش آخر)
گفتگو با محمد هُشی(وکیل امور پناهندگی)


پناهجویان و پناهندگان ایرانی (۲)
سه گفتگوی کوتاه شده


پناهجویان و پناهندگان ایرانی(۱)
گفت و گو با سعید آرمان


حقوق بشر
گفتگو با احمد باطبی


سرنگونی حکومت اسلامی... چگونه؟
گفت‌وگو با کوروش عرفانی


سرنگونی حکومت اسلامی... چگونه؟
گفتگو با عباس (رضا) منصوران


سرنگونی حکومت اسلامی... چگونه؟
«پنج گفتگوی کوتاه شده»


سرنگونی حکومت اسلامی... چگونه؟
گفتگو با رحمان حسین زاده


سرنگونی حکومت اسلامی... چگونه؟
گفتگو با اسماعیل نوری علا


ما و دوگانگی‌های رفتاری‌مان
گفتگو با مسعود افتخاری


ترور، بمبگذاری، عملیات انتحاری
گفتگو با کوروش عرفانی


اغتشاش رسانه‌ای
گفتگو با ناصر کاخساز


کاسه ها زیر نیم کاسه است
گفتگو با م . ایل بیگی


حکومت اسلامی، امپریالیسم، چپ جهانی و مارکسیستها
گفتگو با حسن حسام


چپ سرنگونی طلب و مقوله آزادی بی قید و شرط بیان
گفتگو با شهاب برهان


تحرکات عوامل رژیم اسلامی در خارج (۳)
انتشار چهار گفتگوی کوتاه


تحرکات عوامل اطلاعاتی رژیم اسلامی در خارج (۲)
تجربه هایی از: رضا منصوران، حیدر جهانگیری، رضا درویش


تحرکات عوامل اطلاعاتی رژیم اسلامی در خارج کشور
گفتگو با حمید نوذری


عملیات انتحاری
گفتگو با کوروش طاهری


هوشیار باشیم؛ مرداد و شهریور ماه نزدیک است(۲)
گفتگو با مینا انتظاری


حکایت «ما» و جنبش های اجتماعی
گفتگو با تنی چند از فعالان «جنبش سبز» در انگلستان


سیاستمداران خطاکار، فرصت طلب، فاسد
گفتگو با مسعود افتخاری


هوشیار باشیم؛ مرداد و شهریور ماه نزدیک است!
گفتگو با بابک یزدی


مشتی که نمونه خروار است
گفتگو با«پروانه» (از همسران جانباخته)


کارگر؛ طبقه کارگر و خیزشهای اخیر در ایران
گفتگو با ایوب رحمانی


تریبیونال بین المللی
گفتگو با لیلا قلعه بانی


سرکوب شان کنید!
گفتگو با حمید تقوایی


ما گوش شنوا نداشتیم
گفتگو با الهه پناهی


خودکشی ...
گفتگو با علی فرمانده


تو مثل«ما» مباش!
گفتگو با کوروش عرفانی


«تحلیل» تان چیست؟!
گفتگو با ایرج مصداقی


شما را چه می‌شود؟
گفتگو با فرهنگ قاسمی


چه چیزی را نمی دانستیم؟
با اظهار نظرهایی از: مهدی اصلانی، علی فرمانده، بیژن نیابتی، ی صفایی


۲۲ بهمن و پاره ای حرفهای دیگر
گفتگو با البرز فتحی


بیست و دوم بهمن امسال
گفتگو با محمد امینی


تروریست؟!
گفتگو با کوروش مدرسی


چرا«جمهوری» اسلامی سی سال در قدرت است(۴)
گفتگو با مسعود نقره کار


باید دید و فراموش نکرد!
گفتگو با «شهلا»


چرا«جمهوری» اسلامی سی سال در قدرت است (۳)
گفتگو با رضا منصوران


چرا«جمهوری» اسلامی سی سال در قدرت است؟(۲)
گفتگو با علی اشرافی


چرا«جمهوری» اسلامی ایران سی سال در قدرت است؟
گفتگو با رامین کامران


سایه های همراه (به بهانه انتشار سایه های همراه)
گفتگو با حسن فخّاری


آغاز شکنجه در زندانهای رژیم اسلامی
گفتگو با حمید اشتری و ایرج مصداقی


گردهمایی هانوفر
گفتگو با مژده ارسی


گپ و گفت دو همکار
گفتگو با سعید افشار (رادیو همبستگی)


«سخنرانی» نکن... با من حرف بزن
گفتگو با شهاب شکوهی


«انتخابات»، مردم...(۷)
(حلقه مفقوده)

گفتگو با «سودابه» و«حسن زنده دل»


«انتخابات»، مردم...(۶)
(فاز سوم کودتا، اعتراف گیری)

گفتگو با سودابه اردوان


«انتخابات»، مردم...(۵)
گفتگو با تقی روزبه


«انتخابات»، مردم...(۴)
گفتگو با رضا سمیعی(حرکت سبزها)


«انتخابات»، مردم...(۳)
گفتگو با سیاوش عبقری


«انتخابات»، مردم...(۲)
گفتگو با حسین باقرزاده


«انتخابات»، مردم...؟!
گفتگو با فاتح شیخ
و نظرخواهی از زنان پناهجوی ایرانی


پناهجویان موج سوم
گفتگو با علی شیرازی (مدیر داخلی کانون ایرانیان لندن)


رسانه
به همراه اظهارنظر رسانه های«انتگراسیون»، «پژواک ایران»، «سینمای آزاد»، «ایران تریبون»، «شورای کار»


گردهمایی هانوفر...
گفتگو با محمود خلیلی


سی سال گذشت
گفت‌وگو با یاسمین میظر


مسیح پاسخ همه چیز را داده!
گفت‌وگو با«مریم»


«کانون روزنامه‌نگاران و نویسندگان برای آزادی»
گفت‌و گو با بهروز سورن


تخریب مزار جانباختگان...حکایت«ما»و دیگران
گفت‌وگو با ناصر مهاجر


همسران جان‌باختگان...
گفت‌وگو با گلرخ جهانگیری


من کماکان«گفت‌وگو» می‌کنم!
(و کانون ۶۷ را زیر نظر دارم)


مراسم لندن، موج سوم گردهمایی‌ها
گفت‌وگو با منیره برادران


سرنوشت نیروهای سازمان مجاهدین خلق در عراق
گفتگو با بیژن نیابتی


اگر می‌ماندم، قصاص می‌شدم
گفتگو با زنی آواره


صدای من هم شکست
گفتگو با «مهناز»؛ از زندانیان واحد مسکونی


بازخوانی و دادخواهی؛ امید یا آرزو
گفتگو با شکوفه‌ منتظری


«مادران خاوران» گزینه‌ای سیاسی یا انتخابی حقوق بشری
گفتگو با ناصر مهاجر


«شب از ستارگان روشن است»
گفتگو با شهرزاد اَرشدی و مهرداد


به بهانۀ قمر...
گفتگو با گیسو شاکری


دوزخ روی زمین
گفتگو با ایرج مصداقی


گریز در آینه‌های تاریک
گپی دوستانه با مجید خوشدل


سردبیری، سانسور، سرطان... و حرفهای دیگر
گفتگو با ستار لقایی


بهارانه
پرسش‌هایی «خود»مانی با پروانه سلطانی و بهرام رحمانی


«فتانت»، فتنه‌ای سی و چند ساله (3)
گفتگو با حسن فخاری


«فتانت»، فتنه‌ای سی و چند ساله (2)
من همان امیر حسین فتانت «دوست» کرامت دانشیان هستم!
گفتگو با ناصر زراعتی


ایرانیان لندن، پشتیبان دانشجویان دربند
با اظهار نظرهایی از: جمال کمانگر، علی دماوندی، حسن زنده دل یدالله خسروشاهی، ایوب رحمانی


«فتانت»، فتنه‌ای سی و چند ساله
گفتگو با رضا (عباس) منصوران


کدام «دستها از مردم ایران کوتاه»؟
گفتگو با تراب ثالث


میکونوس
گفتگو با جمشید گلمکانی
(تهیه کننده و کارگردان فیلم)*


«انتخابات آزاد، سالم و عادلانه» در ایران اسلامی!؟
گفتگو با بیژن مهر (جبهه‌ی ملّی ایران ـ امریکا)


چه خبر از کردستان؟
گفتگو با رحمت فاتحی


جنده، جاکش... ج. اسلامی
گفتگویی که نباید منتشر شود


حمله نظامی به ایران؛ توهم یا واقعیّت
گفتگو با محمد پروین


گردهمایی کلن: تکرار گذشته یا گامی به سوی آینده
گفتگو با مژده ارسی


عراق ویران
گفتگو با یاسمین میظر


شبکه‌های رژیم اسلامی در خارج از کشور
گفتگو با حسن داعی


نهادهای پناهند گی ایرانی و مقوله‌ی تبعید
گفتگو با مدیران داخلی جامعه‌ی ایرانیان لندن
و
کانون ایرانیان لندن


به بهانه‌ی تحصن لندن
گفتگو با حسن جداری و خانم ملک


به استقبال گردهمایی زندانیان سیاسی در شهر کلن
گفتگو با «مرجان افتخاری»


سنگ را باید تجربه کرد!
گفتگو با «نسیم»


پشیمان نیستید؟
گفتگو با سعید آرمان «حزب حکمتیست»


هنوز هم با یک لبخند دلم می‌رود!
گپی با اسماعیل خویی


چپ ضد امپریالیست، چپ کارگری... تحلیل یا شعار
گفتگو با بهرام رحمانی


زنان، جوانان، کارگران و جایگاه اندیشمندان ایرانی
گفتگو با «خانمی جوان»


گردهمایی سراسری کشتار زندانیان سیاسی
گفتگو با «همایون ایوانی»


روز زن را بهت تبریک می‌گم!
گفت‌وگو با «مژده»


دو کارزار در یک سال
گفت‌وگو با آذر درخشان


آخیش . . . راحت شدم!
گفتگو با «مهدی اصلانی»


غریبه‌ای به نام کتاب
گفتگو با «رضا منصوران»


زندان عادل‌آباد؛ تاولی چرکین، کتابی ناگشوده...
گفتگو با «عادل‌آباد»


این بار خودش آمده بود!
گفتگو با پروانه‌ی سلطانی


چهره بنمای!
با اظهار نظرهایی از: احمد موسوی، مهدی اصلانی، مینو همیلی و...
و گفتگو با ایرج مصداقی


شب به خیر رفیق!
گفتگو با رضا غفاری


رسانه‌های ایرانی
گفتگو با همکاران رادیو برابری و هبستگی، رادیو رسا
و سایت‌های دیدگاه و گزارشگران


مراسم بزرگداشت زندانیان سیاسی (در سال جاری)
«گفتگو با میهن روستا»


همسایگان تنهای ما
«گفتگو با مهرداد درویش‌پور»


پس از بی‌هوشی، چهل و هشت ساعت به او تجاوز می‌کنند!


شما یک اصل دموکراتیک بیاورید که آدم مجبور باشد به همه‌ی سؤالها جواب دهد
«در حاشیه‌ی جلسه‌ی سخنرانی اکبر گنجی در لندن»


فراموش کرده‌ایم...
«گفتگو با شهرنوش پارسی پور»


زندانی سیاسی «آزاد» باید گردد!
گفتگو با محمود خلیلی «گفتگوهای زندان»


تواب
گفتگو با شهاب شکوهی «زندانی سیاسی دو نظام»


خارجی‌های مادر... راسیست
«گفتگو با رضا»


شعر زندان و پاره‌ای حرف‌های دیگر
«در گفتگو با ایرج مصداقی»


ازدواج به قصد گرفتن اقامت
گفتگو با «شبنم»


کارزار «زنان»... کار زار «مردان»؟!
«گفتگو با آذر درخشان»


اوضاع بهتر می‌شود؟
«گفتگو با کوروش عرفانی»


اتم و دیدگاه‌های مردم


اخلاق سیاسی


چهارپازل، سه بازیگر، دو دیدگاه، یک حرکت اشتباه، کیش... مات
«گفتگو با محمدرضا شالگونی»


کارزار چهار روزۀ زنان
گفتگو با یاسمین میظر


مرغ سحر ناله سر کن
«گفتگو با سحر»


اسکوات*، مستی، شعر، نشئگی... و دیگر هیچ!
«گفتگو با نسیم»


درختی که به خاطر می‌آورد
گفتگو با مسعود رئوف ـ سینماگر ایرانی


شاکیان تاریخ چه می‌گویند؟
پای درد دل فرزندان اعدامی


روایتی از زندان و پرسش‌های جوانان
«در گفتگو با احمد موسوی»


جمهوری مشروطه؟ !
در حاشیۀ نشست برلین «گفتگو با حسین باقرزاده»


مروری بر روایت‌های زندان
در گفتگو با ناصر مهاجر


اعتیاد و دریچه دوربین - گفتگو با مریم اشرافی


انشعاب، جدایی و ...
در گفتگو با محمد فتاحی (حکمتیست)


چه شد ... چرا این‌چنین شد؟
در گفتگو با محمدرضا شالگونی، پیرامون «انتخابات» اخیر ایران


«انتخابات» ایران، مردم و نیروهای سیاسی


گفتگو با یدالله خسروشاهی


روایتی از مرگ زهرا کاظمی


گفتگو با جوانی تنها


گفتگو با گیسو شاکری


گفتگو با لیلا قرایی


گفتگو با شادی


گفتگو با ایرج مصداقی، نویسنده‌ی کتاب «نه زیستن نه مرگ»


گفتگو با جوانان


نتیجه‌ی نظرخواهی از مردم و نیروهای سیاسی در مورد حمله‌ی نظامی امریکا به ایران


گفتگو با مهرداد درویش پور


گفتگو با نیلوفر بیضایی، نویسنده و کارگردان تأتر


سلاح اتمی ... حمله‌ی نظامی ... و دیگر هیچ!
گفتگو با محمد رضا شالگونی و یاسمین میظر


اين‌بار برای مردم ايران چه آشی پخته‌ايد؟
گفتگو با مهرداد خوانساری «سازمان مشروطه‌خواهان ايران (خط مقدم)»


به استقبال کتاب «نه‌ زیستن نه مرگ»


«بازگشت» بی بازگشت؟
مروری بر موضوع بازگشت پناهندگان سیاسی به ایران


پرسه‌ای در کوچه‌های تبعید


 
 

بازچاپ مطالب سایت «گفت‌وگو» با ذکر منبع آزاد است.   /  [www.goftogoo.net] [Contact:goftogoo.info@gmail.com] [© GoftoGoo Dot Net 2005]